خطر چیست ؟
شرایطی که نفر یا تیم از حالت عادی و طبیعی خود خارج شده و در معرض آسیب قرار گیرد را خطر گویند.

معمولاً این شرایط بشکل ناگهانی بوجود می آید. البته عملکرد خود انسان هم در بوجود آمدن این شرایط تاثیر دارد که این حالت از قبل برنامه ریزی نمی شود.

عموما شرایطی است که در اثر ضعف یا عدم تشخیص در مراحل کنترل تیم و برنامه بوجود می آید.

گاهی خطر به حدی پیشرفت می کند که تیم را وارد شرایط اضطراری یا بحران می کند. لذا بایستی خطر را بدرستی شناخت و آمادگی کامل برای مقابله بدست آورد.

 خطر های طبیعی:
خطرهای که محیط بر انسان تحمیل می کند.
کوهنوردان در مقابل خطرهایی که طبیعت بر آن حاکم است هیچ توانی برای مقابله ندارند فقط می توان با این خطرات کنار آمد یا از آن گریخت. اصولا انسان به تنهایی توان مقابله با خشم طبیعت را ندارد چرا که ضعیف ترین موجود در طبیعت است.

برای پیشگیری و کم کردن خطرات طبیعی میتوان روش های زیر را بکار برد:

رها شدن سنگ:
در هنگام عبور از شیبها به صورت تراورس مراقب رها شدن سنگ از زیر پا بوده تا برای افراد پائین دست تهدید ایجاد نشود. از ایجاد سر و صدا خودداری کرده و فاصله نفرات به هم نزدیک باشد. در موقع رها شدن سنگ با اعلام خطر دیگران را با خبر کنید.

مه :
از پائین آمدن ابرها به سطح زمین به وجود می آید. قبل از صعود به منطقه وضعیت هوا و تغییرات جوی مورد بررسی قرار گیرد. در هنگام برخورد با مه تک تک افراد گروه مراقب یکدیگر بوده و فاصله ها کمتر بشود در صورت نیاز افراد با طناب انفرادی به هم وصل شوند، در صورت مواجهه با مه بجای دستپاچه شدن ضمن حفظ آرامش از نقشه و قطب نما استفاده نمائید. در غیر اینصورت با زدن چادر و کمپ در محل منتظر هوای مساعد باشید.

سیل :
سیل یکی از عواملی است که سبب تخریب محیط زیست – فرسایش زمین ، عریض شدن رودخانه ها می شود.

هوای بارانی :
باران شدید یکی از عوامل بوجود آمدن سیل می باشد. قبل از اجرای برنامه باید گزارش وضعیت هوا و بارندگی را از اداره هواشناسی محل دریافت نمائید. در بعضی مواقع پیش آمده است که در هوای صاف کوهستان با تغییر هوا و بارندگی مواجه شده اید در چنین مواردی بایستی از رفتن به دره ها و شیار های بین صخره ها خودداری کنید. چون اولین مکانهایی که در آن سیل جاری میشود خط القعرها و رودخانه ها میباشد.

سید محمد حجازی

انجمن پزشکی کوهستان ایران