در اولین اکسپدیشن دنالی، جایی که Steve House به عنوان گاید حضور داشت، یکی از اعضای تیم از ضعفِ بدنی، نداشتنِ اشتها، خستگیِ مزمن و نداشتن موازنه‎ی حرکتی شکایت داشت.

آن‎ها تصور می‎کردند که این علائم زودهنگامِ ارتفاع‎زدگی‎ست که در ۴۳۰۰ متر بروز یافته است.

بعد از یک تحلیل دقیق در مورد عملکرد اخیر او، هم‎تیمی هایش بالاخره به این نتیجه رسیدند که او دچار هیپوناترمی (کم سُدیُمیِ خون) شده است. وضعیت خطرناکی که ناشی از پایین آمدن قابل توجه سدیم در خون است. این مشکل از آنجا شروع شد که وی با پشتکار زیادی! شروع به نوشیدن ۶ لیتر آب برف بدون املاح در روز در تمام یک هفته گذشته کرده بود. و متاثر از این نوشیدنِ خیلی‎زیاد، به کررات ادرار کرده و همین باعث به هم‎خوردنِ توازن الکترولیت‎ها در بدن وی گردیده بود.

آن‎ها شروع به خوراندن سوپ و غذاهای پرنمک به او کردند همچنین محلول‎های نوشیدنی ورزشی را در ظرف آبش ریختند. یک روز و نیم بعد، او به توانایی بدنی معمول خود برگشت و پنج روز بعد قله دنالی را صعود کرد.

بسته به مقدار آبی که در اکسپدیشن‎ها مصرف می کنید، در بیس‎کمپ‎ها لازم است به‎طور مرتب (نه الزاما تمام‎وقت) مقادیری الکترولیت به شکل پودر به نوشیدنی سرد یا گرم خود اضافه کنید. به دلیل کوتاه بودن بیشتر صعودها (بالاتر از بیس کمپ) که معمولا چند روزِ کوتاه طول می کشد نیازی به حمل پودرهای حاوی الکترولیت به کمپ های بالاتر نیست. به استثنای مواقعی که قصد دارید برفِ آب شده که معمولا بدطعم است را خوشمزه کنید یا در صعودهایی مثل صعود ما به دنالی از مسیر گرده غربی که صعود بالای بیس‎کمپ بیش از دوهفته طول می‌کشد.
-ترجمه محسن سعیدزاده

برگرفته از: وبلاگ آیاز

تصویر: سردگاه در ارتفاعات منجیل – آذر ۱۳۹۵ – برنامه گروه کوهنوردی سپهر