با سلام و عرض ارادت خدمت همه همنوردان

تنها مجله تخصصی کوهنوردی در کشورمان که به صورت فصلنامه از ۲۲ سال قبل تاکنون بدون توقف منتشر می شود، مجله ای تحت عنوان “کوه” هست که به همت آقای حسن صالحی مقدم و همکارانشان تهیه می گردد.
مجله ای که به گفته مدیر مسئولش به سختی روزگار می گذراند و همه تلاش گردانندگان آن این است که تا شماره ۱۰۰ آن را در اختیار علاقه مندان به کوه و کوهنوردی قرار دهند. علیرغم همه پستی و بلندی هایی که ممکن است متوجه این نشریه ارزشمند گردد، اما یکی از قسمت های جالب و تاثیرگذار آن سرمقاله ها یا به نوعی “حرف اول” های این مجله هست که عمدتا به قلم خود سردبیر یعنی دکتر حسن صالحی مقدم می باشد.
عنوان “حرف اول” شماره ۸۷ فصلنامه کوه که مربوط به تابستان ۹۶ هست، “پنج ت طلایی” در کوهنوردی نام دارد که با اجازه همه همنوردان، قسمتهایی از آن را برای دوستانی که احیاناً به تنها مجله کوهنوردی کشور دسترسی ندارند در زیر می نویسم که به نظرم توجه به آن برای ما کوهنوردان خالی از فایده نیست:
“نردبان کوهنوردی پله های پر شماری دارد و بی تردید فاصله هر پله مشخص و معین است. پیمودن و بالا رفتن از این پله ها نیاز به صبر و شکیبایی، دقت و ژرف اندیشی، فراگیری دانش و فنون و کسب تجربه مختص به هر پله در طول زمان دارد.
کوتاه کردن این راه و نادیده انگاشتن پله ای از پله ها در بدو امر حتی اگر موضوعی نه چندان جدی و خالی از هرگونه اشکالی به نظر آید، بی شک تبعات و خسارات جبران ناپذیری در آینده به همراه خواهد داشت.
چرا که آزمون های این فرایند دیگر از میدان عمل انسانها خارج شده و این طبیعت است که بی رحمانه و بی اغماض در بزنگاه حادثه، خودی نشان داده و خردیت را از پیروی از اصول و ساده انگاری و کوتاهی و کاهلی در آموزش و فراگیری گام به گام به رخ می کشد.
چرا چنین است و تا ما کوله ای به دوش می گیریم، کفشی به پا می کنیم و ره کوه می گیریم در مدت زمان کوتاهی خود را کاردان و ماهر و بی نیاز از استاد و مربی و راهنمایی دیگران می بینیم و اگر در این میان از توان مالی خوبی هم برخوردار بوده و خود را مجهز به لوازم و تجهیزات برندهای متنوع و رنگارنگ نماییم –حتی بدون این که در برخی مواقع از نحوه استفاده و چگونگی به کار گیری آن ها اطلاعی داشته باشیم– دچار توهم و خودباوری بیشتری شده و تا آنجا پیش می رویم که دیگر کوه های این مرز و بوم پاسخگوی رشد و پویایی! –در حقیقت جاه طلبی و شهرت خواهی– ما نخواهند بود . . .
نمی دانم این خصلت و خلق و خوی در فرهنگ ماست یا ویژگی های این ورزش! ولی بعید است که مشکل از کوهنوردی باشد.
پس مشکل از کجاست؟
شاید آنچه که ما را به تکرار مکرر خطاهای فاحش و متشابه می کشاند عدم تشخیص درست از ظرفیت و توانایی هایمان مطابق با دشواری میدان های انتخابی و مورد علاقه مان باشد و از سویی دیگر خود ناظری و خودباوری کاذب ما به آموخته های اندک مان.
دوستی می گفت که پنج “ت” طلایی در کوه نوردی تعیین کننده اند:
تعلیم و تربیت “آموزش و پرورش” – تجهیزات – “لوازم و ابزار کار” – تمرین، تغدیه و تجربه.
و به درستی بر این باور است که کوهنوردی اندوخته ای ست از پنج اصل که باید به فراست در طول زمان آموخت و هیچ راه میانبری برای آن متصور نیست.
آموزش و طی نمودن دوره های متنوع کوه نوردی امروزه اصل تفکیک ناپذیر این ورزش است و کوتاهی در آن جبران ناپذیر.
پله ها را باید با تمهید و تحمل طی کرد. هر پله ای به دنبال پله ای دیگر به دور از مدرک طلبی و مدرک گرایی، تنها با تفکر ارتقای توان علمی و عملی . . .
باید سلول سلول وجودمان طالب فراگیری و آموزش باشد. برای مبدل شدن به کوه نوردی سنجیده و فهیم تنها دست یافتن به درجات این پنج “ت” طلایی کافی نیست. “ت” های دیگری هم وجود دارد که باید خود را به آنها هم مجهز نماییم. تعمق ، تدبیر، تردید، تداوم، تامل، تعامل و از همه طلایی تر، ترس.
ترس همواره و همه جا یک نقطه ضعف تلقی نمی شود، بلکه برخی مواقع نقطه قوت و عقلانیت است. از اینکه می ترسید و به زبان می آورید شرمنده نباشید و خجالت نکشید و به خود ببالید که شهامت بیانش را دارید چرا که همه می ترسند.
باقی بقایتان
مسعود سلیم پور

کانال “هیأت کوهنوردی و صعودهای ورزشی استان گیلان”